اسماء و صفات خداوند و توفیفیت آنها(3) توفیفیت اسماء و صفات
17 بازدید
محل نشر: کلام اسلامی » تابستان 1379 - شماره 34 »(8 صفحه - از 76 تا 83)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
فصل دوم: توقیفیت اسماء و صفات از لحاظ عرفانی مطالب این فصل را در سه بند ارایه می‏کنیم: الف) تلقی عارفان از اسم و صفت. ب) نامتناهی بودن اسماء و صفات الهی. ج) مقصود عارفان از توقیفیت اسماء و صفات. الف: تلقی عارفان از اسم و صفت اوّلین نکته‏ای که لازم است بررسی شود، تلقی عارفان از اسم و صفت است که به چند مورد اشاره می‏شود: 1. قیصری، در مقدمه شرح فصوص الحکم: «ذات با یک صفت معین و لحاظ یک تجلی از تجلّیاتش اسم نامیده می‏شود. پس «رحمن» ذاتی است که دارای رحمت است و «قهار» ذاتی است که دارای قهر است. و این اسامی ملفوظ در واقع اسماءِ اسماء می‏باشند. و از اینجا معلوم می‏شود که چرا عارفان اسم را عین مسمّی می‏دانند.(یعنی مقصود آنها از اسم، اسم ملفوظ نیست بلکه حقیقت عینی و خارجی است)».1 به‏طور طبیعی مقصود آنها از صفت، _______________________________ 1.قیصری، شرح فصوص الحکم، ص 13.
آدرس اینترنتی